กฎหมายลิขสิทธิ์ได้บัญญัติรับรองสิทธิแต่เพียงผู้เดียวของเจ้าของลิขสิทธิ์อันเป็นสิทธิของเอกชน โดยสิทธิของเอกชนนี้สามารถมีข้อจํากัดหรือข้อยกเว้นบนเหตุผลพื้นฐานเพื่อประโยชน์สาธารณะ และหากพิจารณาบทบัญญัติในพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ ก็ได้กําหนดข้อยกเว้นสิทธิดังกล่าวไว้ ไม่ว่าจะเป็นข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธ์การใช้ลิขสิทธ์ในพฤติการณ์พิเศษ หรือการนํางานอันมีลิขสิทธิ์มาใช้ในการปฏิบัติงานของรัฐ อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. ๒๕๓๗ ยังไม่มีบทบัญญัติเรื่องการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐ ซึ่งบทบัญญัติดังกล่าวนี้เป็นการให้อํานาจแก่รัฐในการเข้าไปใช้สิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องขออนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ เพื่อประโยชน์สาธารณะ ดังที่ปรากฏในกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศออสเตรเลีย นอกจากนั้นบทบัญญัติการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐนี้อาจสามารถนํามาใช้แก้ไขปัญหาจอดำที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ โดยสามารถพิจารณาแนวทางการพัฒนาบทบัญญัติการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐนี้ในประเทศไทยได้จากกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศออสเตรเลีย

Copyright law has provided the protection of exclusive rights for copyright owners, the private rights, and these rights may be limited or exempted by the reason of public interest. Copyright Act 1994 (B.E. 2537) has also provided the exceptions to the exclusive rights such as exception to copyright infringement, the use of copyright in special occasions or the use of copyright for performing duties of State. However, Copyright Act 1994 (B.E. 2537) has not yet provided the compulsory license or government use, the provision of which empowers the government to perform those exclusive rights of copyright owner in copyright works without the permission of the copyright owners, for the reason of public interest, whereas the Australian copyright law has implemented such provision. Moreover, provision on the compulsory license by government may also be a mechanism in resolving the problem on sport broadcasting that happened in Thailand recently. Finally, in developing this provision, Australian copyright law will be considered.