การประนีประนอมยอมความเป็นวิธีการระงับข้อพิพาทที่คู่กรณีอาจตกลงกันได้เอง โดยไม่จําต้องนําคดีมาฟ้องร้องต่อศาล แต่ในทางปฏิบัติยังมีกรณีที่คู่กรณีนําข้อพิพาทมา ฟ้องร้องต่อศาลจนกระทั่งศาลมีคําพิพากษาชี้ขาดตัดสินคดี ต่อมาภายหลังเจ้าหนี้กับลูกหนี้ ตามคําพิพากษากลับนําสิทธิเรียกร้องตามคําพิพากษาไปทําสัญญาประนีประนอมยอมความ ต่อกันอีก ซึ่งศาลฎีกาได้วางบรรทัดฐานไว้ว่า หากสัญญาดังกล่าวได้กระทําในศาล สิทธิในการ บังคับคดีของเจ้าหนี้ตามคําพิพากษาย่อมเป็นอันระงับ แต่ถ้าได้กระทํานอกศาล ถือเป็นเรื่อง ส่วนลูกหนี้ ตามคําพิพากษาได้รับความเสียหายอย่างไรก็ชอบที่จะไปว่ากล่าวกันเป็นคดีใหม่ อย่างไรก็ดี จากการศึกษาปัญหาผ่านกรอบของหลักการรักษาสัญญาและหลักความเป็นที่สุดของ คําพิพากษาแล้ว พบว่าการเปิดโอกาสให้ลูกหนี้ตามคําพิพากษาโต้แย้งสิทธิในการบังคับคดี ที่อยู่นอกเหนือความรู้เห็นของศาล เจ้าหนี้ตามคําพิพากษาย่อมบังคับคดีต่อไปได้ ของเจ้าหนี้ตามคําพิพากษาในคดีเดิม น่าจะส่งผลดีต่อกระบวนการยุติธรรมมากกว่า ด้วยเหตุผลหลายประการ

The settlement agreement is, by nature, a means to solve dispute without having to resort to the court. Nevertheless, there were some cases in which the parties decided to bring their disputes into litigation. After the judgment had been made, the judgment creditor and debtor brought the claim in judgment into a new settlement agreement. The Supreme Court of Thailand ruled that whether the creditorûs right for claim in judgment was extinguished depended on the fact that the settlement agreement was made within or without presence of the court. If the settlement agreement was made without presence of the court, the judgment creditor could continue to execute its claim in judgment. And if there had been any damage for such matter on the side of the debtor, the debtor should pursue relief only in a new litigation. Yet, a study through the principle of Pacta sunt Servanda and Res Judicata suggested that by allowing the debtor to object such claim in the same litigation would, in fact, contribute to the courtûs efficiency and justice in various ways.