การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดในการนําปรัชญาอาชญาวิทยามาใช้ใน การกําหนดโทษและหาข้อสรุปเกี่ยวกับแนวคิดและในการนําปรัชญาอาชญาวิทยามาประยุกต์ ใช้ในการกําหนดต่อผู้กระทําผิดรวมทั้งศึกษาความคิดเห็นของผู้พิพากษาต่อข้อสรุปที่ได้ ซึ่งมีขอบเขตในการศึกษาเฉพาะกรณีผู้กระทําผิดที่เป็นผู้ร้ายและผู้กระทําผิดโดยพลั้งพลาด โดยใช้ วิธีดําเนินการวิจัยจากเอกสารและการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกเป็นหลักและนําผลที่ได้มาสังเคราะห์เป็นข้อสรุป เมื่อได้ข้อสรุปแล้วจึงนําไปสอบถามความคิดเห็นของผู้พิพากษา ว่าเห็นด้วยหรือไม่ โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างประชากรผู้พิพากษาที่รับราชการเป็นผู้พิพากษา มาตั้งแต่ ๑๐ ปีขึ้นไป มีจํานวนรวมทั้งสิ้น ๑,๒๔๙ คน ซึ่งอาศัยแบบสอบถามเป็นเครื่องมือ ในการเก็บรวบรวมข้อมูลทุกคนโดยไม่มีการสุ่มตัวอย่างแต่อย่างใด เพื่อนําผลที่ได้ซึ่งเป็น ค่าสถิติร้อยละมาสนับสนุนว่าผู้พิพากษาเห็นด้วยกับข้อสรุปนั้นเพียงใด ผลการวิจัยพบว่า การกําหนดโทษควรจะต้องให้มีความเหมาะสมกับความผิดและตัวผู้กระทําผิดด้วย สําหรับองค์ประกอบสําคัญในการกําหนดโทษประกอบด้วย (๑) ข้อเท็จจริง แห่งคดี (๒) หลักทฤษฎี สําหรับข้อเท็จจริงแห่งคดีที่สําคัญได้แก่ พฤติการณ์แห่งคดีและ ประวัติภูมิหลังของผู้กระทําผิด ส่วนหลักทฤษฎีที่สําคัญได้แก่ทฤษฎีการลงโทษเพื่อทดแทน ทฤษฎีการลงโทษเพื่อป้องกัน ทฤษฎีการลงโทษเพื่อปรับปรุงแก้ไขฟื้นฟู และทฤษฎีการลงโทษ เพื่อป้องกันสังคม สําหรับแนวทางในการนําทฤษฎีการลงโทษมาใช้ในการกําหนดโทษนั้น ควร จะต้องนําทฤษฎีการลงโทษมาใช้ร่วมกัน โดยให้ยึดทฤษฎีใดทฤษฎีหนึ่งเป็นหลักและนําทฤษฎีอื่นมาเสริม ซึ่งความผิดที่มีความรุนแรงมากใช้ทฤษฎีการลงโทษเพื่อทดแทนเป็นหลัก สําหรับ ความผิดที่มีความรุนแรงน้อยใช้ทฤษฎีการลงโทษเพื่อปรับปรุงแก้ไขฟื้นฟูเป็นหลัก ส่วน ผู้กระทําผิด ใช้ทฤษฎีการลงโทษเพื่อป้องกันเป็นหลัก เมื่อนามาประยุกต์ใช้กับผู้กระทําผิดในแต่ละประเภทได้แก่ผู้กระทําผิดที่เป็นผู้ร้ายและผู้กระทําผิดโดยพลั้งพลาดแล้วจะได้แนวทาง ในการกําหนดโทษแตกต่างเป็นกรณี ๆ ไป เช่นผู้กระทําผิดที่มีความรุนแรงมากโดยหลักแล้ว ควรกําหนดโทษสูง และผู้กระทําผิดที่มีความรุนแรงน้อยโดยหลักแล้วควรกําหนดโทษต่า ตามสัดส่วนของการกระทําความผิด เว้นแต่ผู้กระทําผิดโดยบันดาลโทสะการกําหนดโทษ ไม่จําต้องเป็นสัดส่วนกับการกระทําผิด สําหรับผู้กระทําผิดซ้ําหรือซ้ําซากนั้น โดยหลักควร กําหนดโทษให้สูงกว่าปกติหรือสูงสุดแล้วแต่กรณีไป เป็นต้น ข้อเสนอแนะจากการวิจัยคือ การกําหนดโทษควรพิจารณาถึงมาตรการหลักและมาตรการเสริมเพื่อนํามาใช้ให้มีความเหมาะสมกับความผิดและตัวผู้กระทําผิดเป็นกรณี ๆ ไป โดยผู้พิพากษาจะต้องคํานึงถึงข้อเท็จจริงแห่งคดีและหลักทฤษฎีการลงโทษมาประกอบการใช้ ดุลพินิจในการกําหนดโทษด้วยเสมอเพื่อให้การกําหนดโทษมีประสิทธิภาพและมีผลต่อการป้องกันอาชญากรรมได้มากยิ่งขึ้น

The objectives of this research were to study the concept of applying the philosophy of criminology to sentencing and to draw a conclusion in connection with its application to offenders, including the examination of judges' opinions on such conclu- sions. The Scope of the study was limited to case study of criminals by nature and crimi- nals by mistake. The research methods were mainly documentary research and in-depth interviews. The conclusion was developed by the synthesis of the results, derived from such methods. Further, the judges were asked for opinions on that was composed of 1,249 judges who have been in the judicial positions for over 10 years. Questionaires were employed as the tool to gather data from all samples, without choosing at random. The results which are presented as a percentage were used to support the extent to which the judges agreed on the mentioned conclusion. or not they agreed on it. In this connection, the sample on about whether The research findings revealed that sentencing should be appropriate for both the offence and the offender. The major elements of sentencing were (1) the facts of the case and (2) the theoretical principles. The facts of the case are composed of the circumstances of the case and the offender's history. The major theoretical principles are the retribution, prevention, rehabilitation and social protection theories. As for the way to apply the punishment theories to sentencing, the findings recommended mixed applications by putting emphasis on one of them and taking others as the supplements. The retribution theory should be mainly applied to the case of serious offences, while the rehabilitation theory should be mainly applied to the case of less serious ones. Furthermore, the prevention theory should be mainly applied to the recidivists. When considering their applications to each type of offenders, who are criminals by nature and criminals by mistake, the findings suggested different ways of application. For example, the offenders who commit serious offences, in principle, should be sentenced to a harsh penalty, while ones who commit less serious offences should be sentenced to a light penalty, being in proportion to the offences, except for the case of provoked offenders where the penalty may not be imposed in proportion to the offences. Finally, the recidivists or repetitious offenders, in principle, should be sentenced to an especially harsh or the harshest penalty, as the case may be. The recommendations from this research were that sentencing should con- sider applying major and additional measures to be appropriate for both the offence and each individual offender. In this regard, the judges should always take into account the facts of the case and the punishment theories in their exercise of discretion on sentencing, so that the sentencing may be more effective and may result in the effective prevention of crimes.