เมื่อปี ค.ศ. ๒๐๑๔ ศาลยุติธรรมแห่งสหภาพยุโรปมีคำพิพากษาในคดีเกี่ยวกับสิทธิที่จะถูกลืมในประเทศสเปนไว้ว่าผู้ให้บริการค้นหาข้อมลู ถือเป็นผู้ควบคุมข้อมลูส่วนบคุคล ที่มีหน้าที่ลบรายการแสดงผลการค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องหรือเชื่อมโยงถึงเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล เมื่อมีการค้นหาด้วยชื่อของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล (หากเข้าเงื่อนไข ที่กำหนดไว้ในกฎหมายสหภาพยุโรป) แต่ในคำพิพากษาฉบับดังกล่าว ศาลไม่ได้กำหนดว่าการลบรายการแสดงผลการค้นหาข้อมูลมีขอบเขตอย่างไร กล่าวคือ ศาลไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าผู้ให้บริการค้นหาข้อมูลต้องลบรายการแสดงผลการค้นหาข้อมูลออกจากเว็บไซต์ของผู้ให้บริการค้นหาข้อมูลเฉพาะภายในประเทศของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ประเทศที่เป็นรัฐสมาชิกสหภาพยุโรปทั้งหมด หรือทั่วโลก ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. ๒๐๑๙ ศาลยตุิธรรมแห่งสหภาพยโุรปมีคำพิพากษาในคดเกี่ยวกับสิทธิที่จะถูกลืมในประเทศฝรั่งเศสโดยได้วินิจฉัยถึงขอบเขตดังกล่าวไว้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น ซึ่งจะเป็นประเด็นหลักของบทความนี้

In 2014, the Court of Justice of the European Union (CJEU) ruled in a case regarding the right to be forgotten in Spain that search engines could be considered as data controllers who are obliged to remove search results that are relevant or linked to a data subject when searching by the data subject’s name (and when the conditions prescribed in European Union law are satisf ied). However, the Court did not clarify the scope of such removal in the 2014 case. In other words, the Court did not specify whether search engines should remove search results from their websites only in data subject’s country, all European Union member states, or worldwide. In 2019, the Court ruled in a case on the right to be forgotten in France, which has clarif ied such territorial scope. This article will further explore and discuss this 2019 decision of the CJEU.